Sevgi

     O, onu xəlq edənin sevdiyi hər şeyi və hər kəsi sevirdi. Sevgi onun ruhunda idi. Məzluma olan mərhəməti də sevgisindən doğurdu, yetimə, dula, kora, xülasə, hər cür fəqir- füqəraya olan lütf- ehsanı da. Səcdədə ağlamağı, zikr zamanı bayılmağı, rukudakı üzük ehsanı belə sevgisindən idi. Müharibələrdə kafir qarşısında nə qədər çılğın və döyüşkən idisə də, adi həyatda mehriban və sakit idi. Hətta cahilə də mərhəmətli idi. Çünki, cahilin məhz, cahil olduğuna görə mərhəmətə ehtiyacı oluğunu  başa düşürdü. Qəlbi- ruhu mehr- məhəbbətlə yoğrulmuşdu. Müsəlmanların vəhdətdə olması üçün, islamın və islam xilafətinin qorunub saxlanılması üçün haqqından belə keçdi. Çünki, onu sevməyənlərə belə mərhəməti vardı. Dünyanın qəribə, çox qəribə işləri olur bəzən. Bütün varlığı ilə xidmət etdiyi, qoruduğu din məhz, sevgi üstündə tənəzzülə uğradı. Özü də məhz, ona olan sevgiyə görə. Sevənləri ayrıldı onu sevməyənlərdən, yoxsa, əksinə sevməyənlərmi ayrıldı onu sevənlərdən. Hər halda bu oldu. Bilsəydi bu qədər ayrılıqlar, parçalanmalar, qan- qadalar olacaq elə sağlığında "sevməyin məni, amma, bir olun, birgə olun" deyərdi. Qəlbi o qədər böyük idi ki. Ölümündən sonra nələr, nələr oldu. Sevdiyi ümmət sevgidən məhrum oldu. Bu məhrumiyyət çox geri saldı müsəlmanları. Sevgisizlik o qədər dərinləşdi ki, mərhəmət də unuduldu. Din siyasətə, şan- şöhrətə, ya da biznesə xidmət yollarını tutdu. Eyni məscid tavanı altında ibadət edənlər onu  "sevdilər", amma bir- birilərini sevmədilər. Onu sevənləri sevməmək elə onun özünü sevməməkdir. Onu incitməkdir, küsdürməkdir. O isə, bunu haqq etmədi. Haqqını özünə verin. Nədən elə hey, hər kəs onun haqqını kəsir. Din nə xobbidir, nə məşğuliyyət. Nə siyasi cərəyan, nə də biznes. Şan- şöhrətə də xidmət etmir. Din- Uca Tanrının qoyduğu yoldur bizlərə. Mərhəmətlə, sevgi ilə elə mərhəmətin, sevginin özünə qovuşmaq üçün. 

    Bu, Peyğəmbər (s.) canişininin qoruduğu yoldur. Bu, Əlinin (ə.) yoludur.